In zekere zin heeft schilderen de functie om bij mij dingen naar boven te halen. In ieder doek zoek ik naar een spanning. Er moet iets gebeuren. Onder de oppervlakte borrelt iets. Ik wil de diepte in, niets glads of oppervlakkigs, maar werk waarbij je een diepe zucht slaakt of de lucht heel snel naar binnen wilt zuigen.

 

Schilderen is voor mij hetzelfde als pianospelen voor een pianist. Hij hoeft niet meer naar zijn handen te kijken, maar kan helemaal opgaan in de muziek zonder dat hij een verkeerde toon aanslaat. Schilderen is ook als ademhalen. Je moet het niet teveel doen, want dan ga je hyperventileren, maar als je het niet doet, dan ga je dood.

 

De zin van het leven.
Dat probeer ik tot uiting te brengen in mijn werk.
Ook wat ik voel, wat ik meemaak.
Want mijn werk is mijn uitlaatklep.
Het is een oerdrang.
Zo laat ik mezelf zien.
Met hart en ziel.
In beweging.........
Dat is het leven!

Natuur en cultuur zijn de bronnen voor mijn inspiratie.

De kalebas is de spil van mijn creatie.

 

 

Het is als het afpellen van een ui. Wég met alle overbodige informatie en andere ballast, steeds verder graven naar die kern. Daar, in die kern van het kleinste natuurlijke onderdeeltje is alles te vinden. De verbazende complexe eenvoud. De herhaling in structuren, steeds kleiner en gedetailleerder, de repenterende vormen, de tere kleuren. Zooooo mooi! Daar binnen in gaat een hele wereld voor je open.

 

Een ingeving. Een idee. Een emotie. De kracht ligt in het oneindig creëren van dezelfde vormen. Intuïtief en snel, maar telkens anders. Die dynamiek, die energie, in al die componenten. Dat is haar werk.

 

De zin van het zinloze, de perfectie in imperfectie, de schoonheid van het vergankelijke. In een seconde worden we geboren, met een laatste ademhaling sterven we. Daartussen gebeurt het in ons brein. Alles dat we met alle macht vast willen houden. Gedachten die onze vrijheid belemmeren. Dat is wat je ontdekt tijdens het maken van kunst.

 

Surrealisme. Geïnspireerd door de natuur, in het bijzonder wolken, vertaal ik mijn omgeving in een surrealistische wereld. Mijn werk van de ‘Art Vandalé serie (letterlijk Kunst Vandalen) liggen dichter tegen de Pop-Art aan. Soms hebben ze een kritisch of ironisch commentaar, maar meestal zijn humoristisch en licht.

 

De (Curaçaose) natuur met haar zachte, soepele lijnen, vormt mijn grootste inspiratiebron. Ik vertaal dit naar keramische objecten, waarin een spel van soepele lijnen kenmerkend is. De vloeiende vorm, de verstilde beweging, daar gaat het om. Alle aandacht wordt getrokken naar de sensualiteit van lijn en vorm.

Ongebruikelijk materiaal. Daar hou ik van. De schaal van het struisvogelei transformeren tot een draagbaar sieraad vind ik fascinerend. Ik breek, schaaf, schuur, boor en bewerk de eierschalen net zo lang tot ik het gewenste resultaat heb.

Chichi is van oudsher de koosnaam voor Curaçaose vrouwen, meestal voor de oudste dochter/zus in de familie. Dit heeft me geïnspireerd tot het maken van de Chichi Artline. Ieder beeld in de artline die ik maak, is uniek qua vorm en beschildering. Met uitbundige kleuren probeer ik uiting te geven aan de positieve en vrolijke kijk op het leven met een serieuze ondertoon, zoals ik die vaak ervaar bij Curaçaose vrouwen.